…

ก่อนอื่นเราเองก็ต้องขอสวัสดีปีใหม่ทุก ๆ คนที่ได้อ่านบล็อกนี้นะครับ
ยังไง @ebernia ก็ขอให้ทุกคนมีความสุขมาก ๆ สุขภาพร่างกายและใจแข็งแรง
คิดหวังสิ่งใดก็ขอให้สมปราถนาตลอดทั้งปี 2555 นี้เลยนะครับ :)
(รูปประโยคดูเหมือนเซเล็บมาอวยพรผ่านหน้าจอทีวีชอบกลเลยแหะ :P)

…

สำหรับในปีที่ผ่านมา…อาจเป็นปีที่หลาย ๆ คนต้องเจอเรื่องราวอะไรต่าง ๆ ในชีวิตมามากมาย
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเศรษฐกิจของโลกที่กำลังอยู่ในช่วงขาลง สภาวะสังคมและสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไป
รวมไปถึงภัยภิบัติทั้งใน-นอกประเทศที่เกิดขึ้นถี่มาก และดูจะรุนแรงขึ้นในช่วงปีหลัง ๆ มานี้

แต่ยังไงเราก็ยังเชื่อนะ ว่าหลังจากเหตุการณ์ที่ร้าย ๆ มันก็น่าจะมีเรื่องราวที่ดี ๆ เกิดขึ้น
และเรื่องราวที่ดี ๆ นี่เองก็คงจะทำให้หลาย ๆ คนมีความสุขกับการใช้ชีวิตมากขึ้น

…

สำหรับในปีที่ผ่านมาของเรา เราก็ว่าเป็นปีที่ค่อนข้างเหนื่อยทีเดียวเลยนะ
ส่วนหนึ่งจากการที่เรามีงานรอบตัวค่อนข้างเยอะ ผนวกกับอารมณ์ในการทำงานมีบ้างเป็นพัก ๆ
แถมบางช่วงยังมีเรื่องราวต่าง ๆ เข้ามา ทำให้เรารู้สึกหงุดหงิดในใจเล็ก ๆ (บางทีก็เยอะ)

พอพ้นปี 2554 แล้ว สถานการณ์หลาย ๆ อย่างของเราน่าจะดีขึ้นมาบ้างนะ
ส่วนหนึ่งก็มาจากงานที่เริ่มลดลงไปบ้างแล้ว ทำให้พอมีเวลาไปสะสางงานที่ค้างคาได้
อีกส่วนหนึ่งก็คงเพราะเรามีเวลาว่างมากขึ้นกว่าเดิม (อีกนิดนึง) น่าจะจัดการอะไรได้มากขึ้น

แต่ก็อีกนะแหละ…ปี 2555 นี้ น่าจะเป็นปีที่เป็นจุดสำคัญของเราอีกปีนึงเลย
เพราะปีนี้เราเองก็ต้องก้าวผ่านชีวิตของการเรียน เข้าไปสู่ชีวิตของการทำงานซะแล้ว
ยังไงเราเองก็หวังว่าทุกอย่างสำหรับการเปลี่ยนแปลงนี้จะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

…

เราเองขอขอบคุณเพื่อน ๆ ของเราทุกคนทั้งที่รู้จัก สนิท สนิทมาก สนิทมากที่สุด
สำหรับทุกความรู้สึกดี ๆ รวมถึงทุกกำลังใจ คำแนะนำ และทุกสิ่งดี ๆ ที่ตั้งใจทำให้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กิ๊ฟ กับ เกม ที่ช่วงปีที่ผ่านมาได้คุยกันค่อนข้างบ่อย (มาก)
(แม้จะได้ข่าวว่าคนหลังจะห่าง ๆ ไปบ้างเพราะไปสไกค์คุยกับหนุ่มวิศวะอยู่ก็เหอะ :P)

ยังไงเราเองก็ขอให้เพื่อน ๆ ทุกคนมีความสุขมาก ๆ ด้วยละกันนะ (อิอิ)

…

ท้ายที่สุด…เราว่าการที่เราพยายามปรับตัวให้เข้าสภาวะที่เปลี่ยนแปลงไป
ส่วนตัวเราว่ามันก็น่าจะเป็นสิ่งที่จำเป็นเหมือนกันนะ โดยเฉพาะโลกยุคปัจจุบัน
เพราะปัจจัยบางอย่างในชีวิต เราเองก็ไม่สามารถไปเปลี่ยนแปลงมันได้หรอก (จริงๆนะ)

สวัสดีปีใหม่ 2555 นะครับ :)

…
…
…

ปล. (1) บล็อกตอนนี้ตั้งใจจะเขียนล่วงหน้าให้ทันปีใหม่ แต่ด้วยความที่ชีวิตแอบวุ่นวาย
กว่าจะเขียนบล็อกเสร็จก็แอบเลยปีใหม่มานิดนึง :P
ปล. (2) การเปลี่ยนแปลงถ้ามันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี มันก็น่ายินดีนะ
แต่บางทีการเปลี่ยนแปลงแล้วมันกลับแย่ลง บางทีก็รู้สึกแย่ได้เหมือนกัน T-T

…

ถ้า “การเปลี่ยนแปลง” เป็นสิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครสามารถเหลีกเลี่ยงมันได้จริง ๆ
เราเองก็คงเหมือนคนทั่ว ๆ ไปนะแหละ ที่ต้องเจอการเปลี่ยนแปลงอยู่บ่อยครั้ง

ซึ่งในครั้งนี้ก็เหมือนกัน มันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นใชีวิตของเรา
ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงที่มากมายนัก ถ้าเทียบกับในช่วงที่ผ่านมา
แต่มันก็เป็นการเแปลี่ยนแปลงอีกครั้งหนึ่ง ที่น่าจดจำนะ :)

…

โดยการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ เป็นการเปลี่ยนแปลงที่รู้ล่วงหน้ามาได้เกือบครึ่งปีแล้วนะ
ถึงแม้ว่าเราเองไม่รู้รายละเอียดของการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เลยก็ตามเถอะ

แต่ด้วยการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงในระดับผู้บริหารตามวาระ
เราเองที่ทำงานในสำนักงานฝ่าย เลยอาจเห็นความเคลื่อนไหวมากหน่อย

โดยเฉพาะในช่วงเดือนหลัง ๆ ที่อาจารย์ทั้งสองทยอยเก็บของกลับกัน
รวมถึงพี่เลขาคนสวย ที่มีกำหนดกลับไปทำงานที่คณะก่อนผู้บริหารหมดวาระ
(ซึ่งกว่าจะเก็บและเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยหมดก็เกือบจะถึงกำหนดสิ้นปีพอดี)

…

สำหรับช่วงเวลาที่ผ่านมาตลอด 2 ปี 5 เดือน ที่ได้เข้ามาทำงานที่ฝ่ายกิจการนักศึกษา
ในฐานะของนักศึกษาช่วยงาน ตำแหน่งจัดทำและดูแลเว็บไซต์ของหน่วยงาน
(ก่อนจะทำงานหลายอย่างจนเกือบจะทิ้งเว็บไซต์ไปเลยในช่วงหลัง ๆ)

ที่นี่…เป็นที่ที่ทำให้เราได้รู้จักกับผู้คนมากมายในมหาวิทยาลัย
ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์หลาย ๆ ท่านทั้งในและต่างคณะ รวมถึงเพื่อนใหม่ ๆ จำนวนมาก
ได้ประสบการณ์ในการทำงานหลาย ๆ อย่าง โดยที่บางอย่างเราเองก็ไม่เคยทำมาก่อน
นอกจากนี้ยังได้รู้จักกระบวนการต่าง ๆ ในการทำงาน โดยเฉพาะของมหาวิทยาลัย
และที่นี่เอง…ก็เป็นที่ที่เราเลือกจะฝึกงานในตอนซัมเมอร์เทอมที่ผ่านมาด้วยหละ
(ช่วงฝึกงานนี่ได้ทำทุกอย่างเลยจริง ๆ นะ ซึ่งเราเองคิดว่าที่อื่นคงไม่ได้ให้เราทำงานแบบนี้แน่ ๆ)

…

นับจากวันนี้ไป…ถึงแม้ว่าเราเองจะไม่ได้เข้าไปนั่งทำงานที่ฝ่ายฯ เหมือนที่เคยทำแล้วก็ตาม
แต่ช่วงเวลา 5 เดือนหลังจากนี้ไป (จนหมดปีการศึกษา) เราเองก็ยังต้องทำงานด้วยสัญญาใจ
ในการช่วยดูแลเว็บไซต์ + โครงการฐานข้อมูลของกองการกีฬาให้สำเร็จเรียบร้อย
(แต่ก็คงไม่ได้เข้าไปห้องกองเกือบทุกวันเหมือนที่ทำงานที่ฝ่ายหรอกนะ)

…

ท้ายที่สุดนี้…เราขอขอบคุณอาจารย์อ้อย อาจารย์เปีย พี่บี พี่ตุ่ม พี่ตา และทุก ๆ คนที่ไม่ได้กล่าวถึง
สำหรับโอกาสดี ๆ ในการได้เป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายฯ แม้ว่าจะเป็นในส่วนที่เล็ก ๆ ก็ตาม

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งดี ๆ ที่อาจารย์ และพี่ ๆ ทุกคนมอบให้เด็กน้อยตาดำ ๆ คนนี้
ไม่ว่าจะเป็นความเอ็นดู รวมถึงคำแนะนำ ประสบการณ์ และเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย
ขอขอบคุณจากใจจริง ๆ ครับ (-/|\-)

…
…
…

ปล. (1) ก่อนวันสุดท้ายที่ได้ทำงานที่นี่เราแอบได้เสื้อที่ระลึกลายนกฮูก รุ่น Limited Edition มาด้วยหละ ขอขอบคุณอาจารย์ทั้งสองท่านมา ณ โอกาสนี้ด้วยนะครับ :)
ปล. (2) เมื่อเดือนก่อนตอนช่วงน้ำท่วมกราฟคนมากด like ใน Page ของฝ่ายฯ พุ่งขึ้นมากสุดๆ มีอยู่วันนึง ขึ้นมา 300+ คน เล่นเอาเราในฐานะแอดมินตกใจหมดเลย นึกว่ามีอะไรเกิดขึ้น (แถมช่วงนั้นแอบมีดราม่ากันในเพจด้วยนะ เราก็ตามติดตลอดทุก 5 นาที เพราะกลัวจะดราม่ากันแรงจนโดนเอาไปลงเว็บดราม่า ><”)
ปล. (3) ระหว่างช่วงการรอเปลี่ยนถ่ายงานไปยังทีมใหม่ (ซึ่งยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่) เราเองยังคงเข้าไปช่วยดูแล Page ให้จนกว่ามีทีมใหม่มารับงานต่อนะ (แต่คงทำแค่กรอง Spam เท่านั้นแหละ)

…

วันนี้ (21) เราเองได้มีโอกาสกลับไปสวนสยามอีกครั้ง
หลังจากเคยไปครั้งสุดท้ายก็ตอนเราอยู่ชั้นประถมโน่น
(นับไปนับมาได้ประมาณ 10 ปีพอดี)

โดยการไปสวนสยามคราวนี้ เราเองไม่ได้ไปเที่ยวเหมือนครั้งที่ผ่านมานะครับ
พอดีว่าคราวนี้กองการกีฬา จัดกิจกรรมสัมมนาและสานสัมพันธ์นักกีฬาขึ้นที่นี่
เราเองก็ได้รับคำชวนจากอาจารย์ให้มาร่วมงานด้วยเหมือนกัน ก็เลยได้มาด้วยประการฉะนี้

…

โดยในตอนแรกที่อาจารย์ชวนก็บอกเราว่ามีรถออก 2 รอบ ตอน 8 โมง กับ 9 โมง
แต่ด้วยความที่ช่วงเทอมนี้ไม่มีเรียนเช้ามากเหมือนเทอมก่อน ๆ แล้ว
เราเองเลยไม่คุ้นชินกับการตื่นเช้ามากนัก (เช้าที่ว่านี่คือเวลาก่อน 08.00 น. นะเออ)
คิด ๆ ดูแล้วยังไงก็มาไม่ทันเวลา 8 โมงแหง ๆ ก็เลยคิดว่าจะติดรถไปกับอาจารย์ก็แล้วกัน :)

แต่ด้วยความที่เมื่อวาน (20) สงสัยจะเพลียจัด (ไม่รู้ไปทำอะไรมานะเรา)
ตอนที่ตื่นมาก็มองนาฬิกาก็พบว่าเวลาเกือบ 8 โมงละ แถมออกมาก็ยังเจอรถติดตั้งแต่ปากซอย
เราก็เลยกะว่าจะเบี้ยวนัดคราวนี้ แล้วเอาเวลามานั่งทำงานอยู่ใน ม. ซะเลย

พอมาถึง ม. ก็เลยเวลา 9 โมงมาเกือบ 10 นาทีแล้ว (มาไม่ทันนัดจริงๆด้วย)
เราก็เลยขึ้นไปที่ห้องฝ่าย กะว่าจะเอาเวลาที่เหลือก่อนเรียนอีกประมาณ 8 ชั่วโมง นั่งทำงาน (บ้าง)
แต่ที่ใหนได้…พบว่าที่ ม. เกิดไฟดับหลายจุด ตั้งแต่ช่วงเช้าประมาณ 7 โมง
แถมรถรอบ 9 โมงก็ยังไม่ได้ออก เราก็เลยเปลี่ยนแผนกระโดดขึ้นรถไปซะเลย :P

…

หลังจากเดินทางมาถึงที่ SiamPark City เราก็ได้พบเจอกับทางเข้าอันแสนคุ้นเคย
พอเข้ามาถึงด่านบัตรผ่านประตู ก็ได้รับความกรุณาจากอาจารย์ที่เดินทางมาถึงก่อนแล้ว
ในการนำสายรัดผ่านประตูสีชมพูสุดสวยงามมาให้

เมื่อเข้าไปด้านในก็ได้พบกับบรยากาศที่เปลี่ยนแปลงไปหลายจุดทีเดียว
เราเองพร้อมกับพี่ ๆ และอาจารย์ที่มาด้วยกันเลยไปที่จุดที่กำลังทำกิจกรรมกันอยู่

…

หลังจากทานอาหารเที่ยงกันเสร็จเรียบร้อย
ในช่วงบ่าย…เป็นช่วงกิจกรรม Walk Rally ภายในพื้นที่สวนสยาม
ซึ่งในช่วงนี้เราเองก็เลยขอตามน้องที่พอรู้จักกันไปด้วยเลย อิอิ

แต่พอเข้าจุดที่ 2 ด้วยความที่อยากเข้าไปนั่งเรือล่องป่าอเมซอนจำลอง
เลยทำให้ต้องแยกจากกลุ่มชั่วคราว โดยนัดเจอกันที่บ้านผีสิง (จุดที่ 3)

แต่พอเราออกมาจากเครื่องเล่นแล้วไปรอ ก็ปรากฏว่าไม่เจอใครเลย
ด้วยความที่เราเองก็หลุดจากขบวนมาแล้ว (แถมไม่มีเบอร์น้องในกลุ่มนั้นอีก)
เราก็เลยแอบเดินชมความเปลี่ยนแปลงในสวนสยามสักหน่อย

หลังจากเดินชมจนรอบโดยเฉพาะในส่วนของสวนน้ำที่สมัยเด็ก ๆ มาค่อนข้างบ่อย
เราแทบไม่พบความเปลี่ยนแปลงอะไรที่เด่นชัดเลยนะ
ทุกอย่างยังเหมือนกับครั้งที่แล้วที่เรามาสมัยยังเด็กเลย
(ต่างแค่จำนวนคนที่น้อยมากกกกกกกจนแทบไม่อยากจะเชื่อ)

พอเราเดินออกมาจากโซนสวนน้ำ ก็เลยกะว่าจะไปเดินเล่นเครื่องเล่นต่อ
ซึ่งเราก็ได้เจอกับอาจารย์พอดี เลยชวนกันไปเล่นเครื่องเล่นกันซะเลย
(ระหว่างนั่งเล่นก็เจอกับนักกีฬาหลาย ๆ คนที่กำลังเล่นเครื่องเล่นอย่างสนุกสนาน)

พอถึงช่วงเวลาตอน 3 โมงกว่า เห็นว่าได้เวลากลับไปเรียน (พอดีมีเรียนตอนเย็นมาก)
เราเลยออกเดินทางจาก SiamParkCity กลับ ม. ซึ่งตอนแรกก็ว่าน่าจะเลทไม่มาก
แต่ที่ใหนได้…เจอรถติดหนักสุดๆ กว่าจะมาถึงถนนรัชดาก็ทุ่มนึงละ T-T
(ท้ายที่สุดก็เลยต้องยอมโดดไปโดยปริยาย)

ถ้ามีโอกาสคราวหน้าจะมาใหม่นะครับ :)

…
…
…

ปล. (1) ขอขอบคุณกองการกีฬามาก ๆ สำหรับบัตรเข้าสวนสยามพร้อมเล่นเครื่องเล่นได้ไม่จำกัดในครั้งนี้นะครับ
ปล. (2) ถ้ารู้ว่าขากลับรถจะติดหนักขนาดนี้ เรายอมโดดเรียตั้งแต่แรก แล้วไปงาน Party ฉลองปีใหม่ต่อก็ดีอะ T-T

…

เมื่อช่วงเวลาประมาณสามเดือนที่แล้ว (ก็ช่วงวันเกิดของเราเองนะแหละ)
ด้วยความที่ช่วงนั้นวุ่น ๆ เรื่องโครงการไปดูงาน TICTA ที่ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์
ประกอบกับ Database Project อีก 2 ชิ้น แถมด้วยโครงการ CSR และโยนไข่อีกอย่างละชิ้น
เลยไม่ได้เข้าไปทำงานที่ฝ่ายฯ ตั้งแต่วันพุธยาวไปถึงช่วงสุดสัปดาห์

มีอยู่วันหนึ่ง…ขณะที่กำลังไปพักผ่อนหลังเลิกเรียน ด้วยการนั่งกินนมอมชมพูปั่นอยู่ร้านโนตม หน้า ม.
ปรากฏว่ามีพี่ที่ฝ่าย Facebook บอกให้เรารีบเข้ามาเอาของขวัญชิ้นโต (ก่อนจะโดนพี่เค้าแย่ง – -”)
ตอนแรกเราก็สงสัย…ว่ามันคืออะไรกันแน่ เห็นมีคนตื่นเต้นกันมากมายขนาดนี้
(พอดีก่อนหน้านี้ก็มีพี่ที่คณะบอกเราเหมือนกัน แต่พอดีวันนั้นเหนื่อยมาก เลยไม่ได้แวะเข้าไปดู)

แต่ก่อนพี่คนที่มาบอกเราจะออฟไลน์ไป พี่เค้ายังแอบเฉลยด้วยหละ
ว่ารูปของขวัญถูกโพสอยู่ในเฟสบุ๊คของอาจารย์เรียบร้อยแล้ว เราก็เลยรีบเปิดดูจากบนน้องบีบีทันที
เลยได้เห็นว่าของขวัญของเราเป็นตุ๊กตาไซส์จัมโบ้ตัวนี้นี่เอง
(เฮ้ย…ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้เลยหรอครับ)

…

พอวันที่ 13 (หลัง 6 วันจากที่รู้เรื่อง) หลังจากเรียนเสร็จแล้ว เราเลยได้เข้าไปที่ฝ่ายเป็นครั้งแรก
เราเลยได้พบกับของขวัญชิ้นโต ที่วางอยู่ที่โต๊ะทำงานของเรา (ดังที่เห็นจากรูปข้างบนนะแหละ)
ตอนแรกที่เห็นตัวจริงก็แอบตกใจเล็กน้อยเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าจะแบกกลับห้องยังไงดี
(พอดีตัวมันใหญ่เกินคาดไปเยอะเหมือนกันนะ – -”)

หลังจากถามพี่ที่ห้องฝ่ายฯ เลยได้ทราบความเป็นมาของมันก่อนมาอยู่ที่โต๊ะเราว่า
พอดีเมื่อวันพุธ (7)…สโมสรนักศึกษาเอาน้องตุ๊กตาจากงาน Freshy Night มาขายที่ห้องฝ่าย
(ก่อนเอาน้องตุ๊กตาที่เหลือไปส่งคืนร้าน) อาจารย์เห็นว่ามันน่ารักดีเลยซื้อไว้ 2 ตัว
โดยให้เราเป็นของขวัญวันเกิดตัวนึง (ส่วนอีกตัวนึงอยู่ในถุงวางที่ตู้ข้างหลังโต๊ะของเราเนี่ยแหละ)

เมื่อได้ทราบดังนั้นแล้วเลยได้แต่คิดหาวิธีแบกมันกลับบ้าน แต่ด้วยความที่มันตัวใหญ่ (เกิ๊น)
เลยกะว่าจะให้พี่สาวแวะมารับแล้วจัดการแบกตุ๊กตากลับบ้านไปด้วย (พี่สาวพักอยู่แถวคอนโดเราพอดี)

แต่ท้ายที่สุดแล้ว…ความที่พี่สาวเราไม่ค่อยว่าง แล้วน้องน้ำ (ท่วม) กำลังจะประชิดเข้ากรุงเทพแล้ว
เราก็เกรงว่าน้ำจะมาหนัก (มาก) ถึงห้องฝ่าย ฯ ที่ชั้น 2 จนน้องหมี (ที่ตอนนั้นยังไม่มีชื่อ)
จะโดนน้องวาฬ (น้ำท่วม) เอาไปเล่นจนลอยหายไปกับสายน้ำ (เน่า)
ช่วงที่กำลังขนของหนีน้ำ เราเลยจัดการขนน้องหมีกลับมาเองซะเลย (พร้อมกับโน๊คบุ๊คส่วนตัว)
(ต้องขอขอบคุณอาจารย์ที่มาส่งเราและน้องหมี ครึ่งทางก่อนจะต่อแท๊กซี่เข้ามาที่คอนโดด้วยนะครับ)

…

ส่วนชื่อของน้องหมียักษ์ที่เรามาตั้งให้เองในภายหลัง ว่า “แพตตี้แบร์” นั้น มันมีที่มาอยู่ว่า

ปกติแล้วนอกจากชื่อ ภัทร / ภัท / พัด ที่เรียกกันเป็นหลักแล้ว
ยังมีอีกชื่ออีกกลุ่มนึงที่บางคนเรียกเราด้วยความน่ารัก ว่า พัดตี้ / ภัทซี่ อะไรแบบนี้
ประกอบกับเราชอบ “น้องแพตตี้” เป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว (น่ารักจริง อะไรจริง)
เราเลยจัดการเอาชื่อน้องเค้ามาตั้งเป็นชื่อตุ๊กตาซะเลย (แม้ว่ามันจะเป็นหมีผู้ชายก็เหอะนะ)

…

สำหรับประเด็นของชื่อและที่มาของน้องหมีแพตตี้แบร์ก็คงจบเพียงเท่านี้แล ^^
เจอกันใหม่ตอนหน้านะครับ :)

…
…
…

ปล. (1) ขอขอบคุณอาจารย์เปีย + อาจารย์สุพงษ์ มาก ๆ นะครับสำหรับของขวัญชิ้นโตชิ้นนี้
ปล. (2) ตอนนี้น้องหมีแพตตี้แบร์ถูกวางอยู่ที่โซฟาในห้องของเราเอง ว่าง ๆ ก็เอามันมานั่งกอด จนคิดว่าจะไปหาเน็คไทมาใส่ให้มันอยู่ (ยังไม่ว่างไปเดินหาให้สักที)
ปล. (3) ตอนขนน้องหมีขี่คอกลับมาจากที่ ม. แอบรู้สึกว่ามีคนมองเราอยู่ตลอดเวลาจนถึงหน้าคอนโดเลยหละ (สงสัยเพราะความโตของมันมั๊ง)

]]> http://ecybermania.wordpress.com/2011/12/06/105_hello-my-pattie-bear/feed/ 0 eCyberMania IMG-20110913-00393 http://ecybermania.wordpress.com/2011/11/26/104_live-with-bangkok-flood/ http://ecybermania.wordpress.com/2011/11/26/104_live-with-bangkok-flood/#comments Sat, 26 Nov 2011 16:50:16 +0000 eCybermania http://ecybermania.wordpress.com/?p=2460 […]]]>

…

ตลอดช่วง 1-2 เดือนที่ผ่านมานี้
ข่าวที่ดังที่สุดที่ไม่มีใครไม่รู้นั่นก็คงเป็นข่าวอุทกภัยของประเทศไทยแล้วหละ
(ตื่นมาเปิดไปช่องใหนก็มีแต่ข่าวน้ำท่วมที่ดูกันจนเบื่อไปเลยทีเดียว)

จะว่าไปแล้ว…ในอุทกภัยครั้งนี้เราเองก็คงเป็นหนึ่งในผู้ประสบภัยเหมือนกันนะ
แม้ว่าเราและครอบครัวจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากมายนัก นอกจากออกไปใหนไม่ได้
(เพราะอยู่ที่คอนโดชั้นสูงพอประมาณ)

แต่การที่เจอน้ำล้อมรอบคอนโดยาวเกือบเดือนแบบนี้
เราเองก็คงใช้ชีวิตแบบปกติเหมือนที่เคยทำไม่ได้แน่นอนหละ

…

ก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจก่อนว่า
สถานที่พักพิงปัจจุบันของเราอยู่ในชายแดนเขตจตุจักรใกล้กับเขตลาดพร้าว
บริเวณใกล้เคียงกับคอนโดประมาณ 100 เมตร มีคลองลาดพร้าวพาดผ่าน

ด้วยความที่คอนโดของเราอยู่ใกล้กับคลองสายหลักของกรุงเทพขนาดนี้
ประกอบกับพื้นที่นี้น้ำท่วมประจำทุกฤดูฝน ก็คงหนีไม่พ้นน้ำกันอย่างแน่นอน
(ตอนมาซื้อคอนโดก็รู้นะว่ามันมีคลอง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นคลองสำคัญขนาดนี้)

…

น้องน้ำเริ่มเข้าถึงหน้าคอนโดตั้งแต่ช่วงค่ำวันที่ 29 ตุลาคม 2554
(พอดีวันนั้นเพื่อนชวนออกไปช่วยแพคถุงยังชีพที่ ศปภ. สนามกีฬาแห่งชาติ)

โดยตอนแรกที่เข้ามาปริมาณก็เท่าน้ำท่วมแบบปกติ (ที่ท่วมบ่อยอยู่แล้ว)
ด้วยความที่วันนี้มีฝนตกด้วย เราก็เลยคิดว่ามันปกติและไม่น่าจะหนักหนามากนัก

แต่ที่ใหนได้…ยิ่งผ่านไปหลาย ๆ วันเข้าน้ำกลับยิ่งท่วมสูงขึ้นเรื่อยๆ
จากถนนหน้าคอนโดลามมาถนนในคอนโดทีละนิดจนเต็มหมดทุกพื้นที่ของชั้นล่าง
(ทั้ง ๆ ที่ในข่าวตอนนั้นน้ำยังมาไม่ถึงใหนเลย ของเรากลับท่วมก่อนซะแล้ว)

ระดับน้ำที่ถนนซอยสูงที่สุดเห็นพี่แม่บ้านบอกว่าอยู่ที่ระดับเหนือเข่า ถ้าริมคลองคงเยอะกว่านั้น
กว่าจะทยอยลดลงจนกลับเข้าสู่สถานการณ์ปกติก็เข้าสู่ช่วงปลายเดือนตุลาคม 2554 โน่นละ

…

ตลอดช่วงเวลาที่อยู่กับน้ำบนคอนโดมา 4 อาทิตย์เต็มๆ
นอกจากใช้เวลาเล่นเน็ตตามข่าวของที่ ม. และตามข่าวบนเฟสบุ๊คแล้ว
ช่วงเวลานี้ทำให้เราได้มีเวลาว่าง ๆ ในการคิดอะไรมากมายเกี่ยวกับชีวิตเหมือนกันนะ
(คือปกติกลับมาถึงห้อง พอทำโน่นนี่นั่นเสร็จก็ต้องนอนแล้วไง แต่นี่มันว่างเกิ๊น)

บางเรื่องเป็นเรื่องที่เคยวางแผนระยะยาวไว้แล้ว
แต่พอได้คิดอย่างถี่ถ้วนก็คิดว่าเรื่องนี้น่าจะต้องเลื่อนออกไปก่อน

บางเรื่องก็เกี่ยวกับตัวเองในช่วงที่ผ่านมา ว่าทำอะไรไปบ้างแล้วควรจะทำอะไรต่อไปบ้าง
ซึ่งบางทีการอยู่เฉยๆ ปล่อยให้มันเป็นไปตามแบบที่มันควรจะเป็นก็ดีเหมือนกันนะ

…

ท้ายที่สุดแล้ว…ถ้าจะมองว่าอุทกภัยครั้งนี้เป็นความเสียหายของประเทศก็ไม่ผิดนะ
แต่ถ้ามองในมุมของเราอุทกภัยครั้งนี้ก็เป็นโอกาสที่ดีในหลายๆสิ่งเหมือนกันนะ
(อย่างน้อยเราก็ได้เห็นความมีน้ำใจของคนไทยที่ช่วยเหลือกันในยามลำบากแบบนี้)

บางที…ต่อให้ช่วงเวลาที่ผ่านมา ประเทศจะเกิดความขัดแย้ง แตกแยกกันมากสักแค่ใหน
แต่ท้ายที่สุดแล้วเราเองก็เชื่อว่าลึกๆแล้วคนไทยก็ยังมีความรักต่อกันอยู่นะ :)

…
…
…

ปล. (1) ก่อนน้ำจะท่วมหนักทีวีที่บ้านดันมาออกอาการเสีย เลยต้องฝ่าน้ำออกไปซื้อทีวีมาดูช่วงน้ำท่วม แต่ก็ยังดีที่ขนขึ้นแท๊กซี่ฝ่าน้ำกลับเข้ามาที่คอนโดได้โดยปลอดภัย :)
ปล. (2) ช่วงอาทิตย์ที่น้ำเริ่มจะลด คอนโดข้าง ๆ เกิดมีปัญหาเกี่ยวกับไฟฟ้า (มีคนบอกว่าน้องงูเขียวเข้าไปทำหม้อแปลงไฟคอนโดระเบิด) ทำเอาสัญญาณเคเบิ้ลทีวีและสัญญาณอินเตอร์เน็ตหายไปเกือบวันนึง แถมยังได้ข่าวมาด้วยว่าเครื่องใช้ไฟฟ้าของคนที่อยู่ในตึกนั้นเสียจากเหตุการณ์นี้กันเต็มเลย – -”
ปล. (3) หลังจากช่วงน้ำท่วมได้คุยกับพี่วินหน้าคอนโด พี่เขาบอกเราว่าชุมชนแถวๆริมคลองน้ำท่วมก่อนที่คอนโดเราจะโดนอีกนะ แถมตอนวันที่คุยบ้านพี่เขาน้ำยังอยู่ระดับเข่าอยู่เลย ><”

สองปีที่ผ่านไปมันก็คงพอจะช่วยให้เราดีขึ้น (บ้าง) กว่าวันนั้น
ส่วนหนึ่งก็ต้องขอขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่มีส่วนทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
ถึงแม้ว่าบางเวลาจะเข้าโหมดแอบเหงา เศร้า เซ็งไปบ้างก็เหอะ :P

ถ้าถามเรา…ทุกวันนี้ชีวิตเราก็กลับมามีความสุขดี ในระดับหนึ่งเลยนะ
เรียนเสร็จว่างแล้วก็มีเพื่อนชวนไปกินข้าวบ้าง ไปดูหนังบ้าง ไปเที่ยวบ้าง
สำหรับเราในวันนี้ แค่นั้นมันก็คงพอแล้วมั๊ง (ขอขอบคุณจริง ๆ นะครับ -/|\-)

แต่อีกด้านหนึ่ง…ชีวิตของฉันจากวันนั้นก็เปลี่ยนไปเยอะอยู่เหมือนกันนะ
ลองมอง ๆ ดูแล้ว ตัวฉันเองในวันนี้มันก็คงไม่เหมือนตัวฉันเมื่อหลายปีก่อนหรอก
บางอย่างก็เปลี่ยนไปมากจนเคยคิดเหมือนกันนะว่ามันเปลี่ยนเยอะไปหรือเปล่า :P

…

เอาหละ…กลับมาว่าด้วยเรื่องของคนนั้นบ้างดีกว่า
(ตอนแรกก็ไม่ได้กะว่าจะเขียนหรอกนะ แต่ใหน ๆ มาเป็นชุดในคอมเม้นบล็อก #099 แล้ว)

ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา…เราได้รับข้อความจากเธอ (คนนั้น) หลายอันเลย
ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ถึงได้ส่งข้อความแบบนั้นมาหาฉันได้
(ไม่รู้ว่าเจ้าตัวมาโพสต์ผิดที่หรือเปล่า :P)

แต่บอกตามตรงนะ…เราอ่านข้อความพวกนั้นแล้วเรากลับรู้สึกกลัวมาก ๆ เลยหละ
ไม่รู้สินะ…ความทรงจำจากเมื่อสองปีก่อนมันยังคงทำร้ายฉันอยู่มั๊ง
(แล้วเรื่องแบบนี้มันก็คงไม่ได้ลบความทรงจำกันได้ง่าย ๆ หรอกนะ)

เราเองก็เข้าใจที่เธอพูดนะ…ว่าอดีตมันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
แต่ในวันนั้นเธอก็เป็นคนเลือกมันเองนี่นาที่จะให้เรื่องของเรามันเป็นแบบนี้
ถ้าฉันเป็นคนที่ดีพอจริง ๆ สำหรับเธอ เธอก็คงไม่เลือกที่จะมีเขาหรอก (ใช่มั๊ยละ)

ก็ฉันรู้มาตลอดไง ว่าฉันมันไม่ดีสำหรับเธอ ทำยังไงเราก็เข้าใจกันไม่ได้สักที
เธออยู่กับฉันเธอเองก็ไม่มีความสุข ลำบากใจ แถมต้องนั่งร้องไห้อีก
และท้ายที่สุดแล้วฉันเองก็คงไม่อยากให้เธอต้องมารัก “คนเลวๆ” อย่างฉันหรอก
(ประโยคนี้เธอเคยบอกฉันเอง และฉันยังคงจำฝังใจได้ถึงทุกวันนี้)

และในเมื่อวันหนึ่งเธอตัดสินใจเลือกจะปล่อยฉัน เพื่อไปคบกับคนที่เธอบอกว่านิสัยดีกว่าฉัน
ดูแลเธอได้ดีกว่าฉัน ไม่ทำให้เธอเสียใจ ไม่ต้องร้องไห้ได้ แถมยังเป็นสุภาพบุรุษขนาดนั้น
ฉันเองก็สมควรออกไปจากชีวิตเธอ แล้วอยู่ให้ห่าง ๆ เธอซะไม่ใช่หรอ (ยิ่งไกลได้เท่าไหร่ยิ่งดี)

ถ้าถามฉัน…เกี่ยวกับท่าทีที่เธอแสดงออกมาในช่วงนี้ ว่ารู้สึกยังไงบ้าง
อย่างที่บอกนะแหละว่ากลัว กลัวมาก กลัวว่าสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต จะเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
แต่ที่แน่ๆ…ด้วยเหตุผลนี้ วันนี้เองฉันก็คงไม่ใจอ่อนให้เธอได้ง่าย ๆ เหมือนที่เคยแล้วหละ
(เอาจริงๆ ตั้งแต่วันนั้น…ต่อให้เธอพูดอะไรออกมาฉันก็ไม่เชื่อเธอแล้วหละ)

ก่อนจะจบอยากฝากอะไรไว้นิดนึง
อย่ามาบอกฉันเลยนะ…ว่าเห็นภาพที่เคยไปเที่ยวบลาๆๆๆๆ ด้วยกันแล้วมันเจ็บ
อย่ามาบอกฉันเลยนะ…ว่าพยายามลบเราออกไปแล้วแต่ท้ายที่สุดก็ทำไม่ได้
อย่ามาบอกฉันเลยนะ…ว่าเธอคิดถึงฉันตลอดเวลาที่ผ่านมาทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเธอมีคนอื่นอยู่
เพราะบางทีเราเองเห็นประโยคเหล่านี้แล้วมันก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกันนะ

…

ท้ายสุดสุดท้าย…ขอส่งท้ายด้วยเพลงนี้ก็แล้วกันนะ T-T
(จริง ๆ อยากจะร้องเพลงนี้เองเหมือนกันนะ แต่กลัวว่าจะไม่ได้อารมณ์เท่าต้นฉบับ)

…
…
…

ปล. (1) นั่งเขียนบล็อกในบรรยากาศคอนโดริมน้ำ(ท่วม) ก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบนะ (แต่ไม่ต้องท่วมนานนักก็ได้นะน้องวาฬ T-T)
ปล. (2) นานแล้วนะที่ไม่ได้เขียนบล็อกแนวนี้ หวังว่าจะไม่ได้เขียนอะไรไม่ถูกใจใครอีก (อย่ามาดราม่าใส่นะ)
ปล. (3) บล็อกตอนนี้แอบขยายความจาก Timeline ของ @ecybermania เมื่อช่วงปลายสัปดาห์ก่อน (ไปหาอ่านเอาเองละกันนะ)

…

วันนี้ (22) ได้มีโอกาสออกไปดูปลาและนานาสัตว์กับคุณเพื่อนกิ๊ฟ
หลังจากรอลุ้นน้ำท่วมคอนโดริมคลองลาดพร้าวมาซะหลายวัน (แต่ก็ยังไม่ท่วม)
(ขอสารภาพว่าตั้งแต่เปิดมาก็เพิ่งได้ไปก็คราวนี้หละ)

วันนี้เรานัดกันกับเพื่อนตอน 10 โมงครึ่ง ที่แถว ๆ สยามสแควร์
แต่ด้วยความที่กะเวลาผิดไปหน่อยนึง เลยไปสายเกือบ 30 นาทีแหนะ
ต่างกับเพื่อนเราที่รถไม่ติดเลย เดินทางถึงที่นัดหมายตั้งแต่ 10 โมงนิดๆ
(เราก็รู้สึกผิดเหมือนกันนะ แต่เราก็เลทเป็นปกติอยู่แล้วนี่นา :P)

พอเดินทางถึง Siam Ocean World เลยได้เวลาซื้อตั๋วเข้าไปดูกันสักที
(พอดีเราเลือกไปกันก่อนเที่ยงนะ ราคาตั๋วเข้าชมช่วงที่ไปเลยถูกกว่าปกติหน่อยนึง)

เข้าไปข้างในโซนแรกก็เจอกับปลาตัวเล็ก ๆ น่ารักเลยทีเดียว
ก่อนจะเดินไปเรื่อย ๆ จนเจอกับโซนพิเศษที่จัดแสดงสัตว์แปลก ๆ จากต่างประเทศ
(เพื่อนเราอยากมา Siam Ocean World อีกรอบก็เพราะโซนนี้นี่แหละ)

หลังจากเดินดูน้องฉลาม น้องเพนกวิ้น น้องนาก น้องปลากระเบน
ดูโชว์นักประดาน้ำให้อาหารน้องปลา รวมถึงน้องแมงกะพรุนเป็นที่เรียบร้อย

ช่วงบ่าย 2 นิดๆ เริ่มหิวแล้ว เลยออกมาหาอะไรทานกันข้างนอก
ตอนแรกก็ไม่รู้จะกินอะไรกันดี มองไปทางใหนก็มีแต่คนเยอะมากมาย
เลยมาลงท้ายด้วยร้านก๋วยเตี๋ยวเรือท่าสยามที่สยามเซ็นเตอร์
(ไม่ได้กินนาน แอบขึ้นราคาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ><”)

หลังจากทานข้าวกันเสร็จ ต่างคนก็ต่างไม่รู้ว่าจะไปที่ใหนกันดี
เลยตกลงกันว่าไปเดินซื้อของกันต่อที่ยูเนียนมอลล์ และเดอะมอลล์งามฯ
ก่อนที่เราจะแวะไปส่งคุณเพื่อนที่แถวบ้านย่านจังหวัดนนทบุรี (ซึ่งน้ำก็ยังไม่ท่วมเหมือนกัน)

และแน่นอนว่าส่งเพื่อนถึปากซอยบ้าเสร็จ เราคงไม่รักบ้านและรีบกลับบ้านขนาดนั้น
เลยนั่งรถเลยไปแวะเดินเล่นที่เซ็นทรัลลาดพร้าวต่อสักหน่อย (เห็นว่าร้าน UNIQLO เพิ่งเปิด)
แถมเห็นทางข้างนอกห้างมีการเตรียมพร้อมรับน้องน้ำกันดีทีเดียว
(ใครจะอยากซ่อมห้างที่เพิ่งปรับปรุงเสร็จละเนอะ :P)

ไม่รู้จะเขียนอะไรละ ขอจบบล็อกตอนนี้ไว้แต่นี้หละ
ไว้ถ้ามีโอกาสไปเที่ยวที่ใหนอีกจะมาเขียนบล็อกใหม่นะ :)

…
…
…

ปล. (1) รูปที่ไปเที่ยวคราวนี้อัพอยู่ใน Picasa เหมือนเดิมนะ :)
ปล. (2) ปิดเทอมรอบนี้คงไม่ได้เที่ยวนอกกรุงเทพหรอก พอดีต้องอยู่รอดูน้ำ (ท่วม) นะ :P

…

วันนี้ (30) พอดีว่าที่ ม. จัดติวมาม่าให้กับน้อง ๆ เราเองเลยได้มีโอกาสไปร่วมงานสัมมนา
เกี่ยวกับการทำธุรกิจ e-Commerce บนเว็บไซต์ Alibaba ที่ธนาคารกรุงเทพ สำนักงานใหญ่
โดยต้องขอขอบคุณอาจารย์แก้ว ที่แนะนำให้ไปร่วมงานสัมมนาครั้งนี้ด้วยนะครับ :)

…

ก่อนจะพูดเรื่องอื่นต้องขอสารภาพกันก่อนเลยว่า ตอนที่เรามางานนี้เราไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เกี่ยวกับเจ้า Alibaba เว็บ B2B e-Commerce ขนาดใหญ่ของจีนเลยนะ
(ขนาดว่าก่อนมาลองเข้าเว็บไซต์ไปดูเล่น ๆ ยัง งง เลยว่ามันเป็นเว็บอะไรกันเนี่ย)

แต่พอมางานนี้ก็ทำให้เราได้รู้จักเว็บไซต์นี้มากขึ้นแหละ
ว่ามันเป็นเว็บไซต์ e-Commerce ที่ผู้ขายและผู้ซื้อ ทำการขาย-ซื้อสินค้ากันในปริมาณมาก ๆ
หรือถ้าเรียกแบบธุรกิจก็น่าจะเป็นการค้าขายแบบ B2B (Business to business) ที่อยู่บนเว็บไซต์
หลังจากที่มีการซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผู้ซื้อก็จะนำมาขายปลีกหรือขายให้ลูกค้าต่อไป

โดยจากข้อมูลของวิทยากรในงานบอกว่าเว็บไซต์ Alibaba เป็นเว็บไซต์ e-Commerce แบบ B2B
ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีผู้ใช้งาน 19.7 ล้านบัญชีผู้ลงทะเบียนใช้งาน ใน 240 ประเทศทั่วโลก
ผู้ใช้งานส่วนใหญ่จะอยู่ในประเทศจีน เนื่องจากสินค้ามากกว่า 80% ถูกผลิตขึ้นในประเทศจีน

ส่วนการทีเราไม่รู้จักมันมาก่อน ก็คงเพราะส่วนหนึ่งมันเป็น B2B e-Commerce ด้วยละมั๊ง
ทำให้คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยให้ความสนใจมัน เท่ากับเว็บไซต์ e-Commerce
ประเภท B2C (Business to Customer) หรือ C2C (Customer to Customer)
ที่หลายคนอาจได้ลองใช้กันบ่อยๆ พวก ebay / Amezon / Tarad / Weloveshopping แบบนั้น

แต่ถ้ามองในแง่ของการทำธุรกิจมันก็เป็นช่องทางในการทำธุรกิจที่ดีเหมือนกันนะ
ถ้าเรารู้ได้ถึงความต้องการของผู้บริโภค ว่าต้องการอะไร และหาสินค้านั้นมาตอบสนองความต้องการ
(เลือกของดีก็ดีไป แต่ถ้าเลือกของคุณภาพไม่ดีก็แย่หน่อย แต่ก็นะ…ของถูกและดีไม่มีในโลกนี่เนอะ)

ส่วนรายละเอียดในการสัมมนานี่มีมากมายทีเดียวนะ (ถ้าให้มาเล่าหมดนี่คงยาวยืดจนขี้เกียจเขียนแน่ๆ)
ตั้งแต่กระบวนการสมัครสมาชิก / ประเภทสมาชิกและความแตกต่างของสมาชิกแต่ละประเภท /
เทคนิคในการทำธุรกิจบน Alibaba / กระบวนการซื้อขาย-นำเข้าสินค้า จากผู้ผลิต / การชำระเงิน /
การเลือกซื้อของจากผู้ผลิตไม่ให้เกิดความเสียหาย ฯลฯ

…

หลังจากฟังสัมมนาจนจบ ก็ได้ความรู้และเทคนิคในการทำธุรกิจมาพอสมควรเลยนะ
แต่ส่วนตัวคิดว่ามันไม่เหมาะที่จะใช้ทำโปรเจควิชาสัมมนาอย่างมาก
ยังไงการทำความรู้จักมันก่อน มันก็น่าจะเป็นการดีนะแหละ อย่างน้อยเราจะได้รู้เรื่องราวอะไรมากขึ้น
เผื่อว่าต้องใช้ทำโปรเจคสัมมนาจริงจังจะได้ไม่มีปัญหาภายหลัง :)

…
…
…

ปล. (1) การไปงานที่ติดรถไฟฟ้ามันก็ดีแบบนี้แหละ ออกจากบ้านก่อนงานชั่วโมงเดียวก็ยังทัน :)
ปล. (2) หลังจากงานจบกะว่าจะไปเดินเล่นสวนลุม แต่ฝนดันตก เลยเดินเล่นจากสีลมไปเซ็นทรัลเวิลด์ซะเลย :P

…

การที่มีเด็กสักคนที่เกิดขึ้นมาบนโลก สำหรับเราถือว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์เหมือนกันนะ
ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มีคนพูดแบบนี้อยู่บ้าง แต่เราก็คงไม่รู้สึกถึงเรื่องนี้มากมายนักหรอก
จนมาถึงวันนี้ที่มีเด็กหนึ่งคนเกิดขึ้นมาบนโลก และในครอบครัวของเราเอง
(แน่นอนหละ…ว่าไม่ใช่ลูกเราแน่ๆ)

วันนี้ (26) เมื่อตอนช่วง 11 โมงนิด ๆ ได้ทราบข่าวจากพี่สาวคนสวย
ว่าหลานชายคลอดออกมาแล้ว ด้วยความปลอดภัย แถมหน้าเหมือนแม่เปี๊ยบเลย

หลังจากที่ได้ทราบข่าวและพอดีว่าช่วงอาทิตย์นี้ว่างเพราะไม่มีเรียน
เราก็เลยรีบไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลรามาธิบดีตอนบ่ายวันนั้นเลย
(เอ๊ะ…น้องเกิดที่เดียวกับเราเลยนี่นา)

จริง ๆ ก่อนหน้านี้เราก็ได้รับทราบข่าวจากพี่สาวเป็นระยะ ๆ
ว่าพี่สาวคนโตกำลังจะมีน้องคนที่สองหลังจากคนแรกประมาณ 12 ปี  (ตอนนี้น้องอยู่ ม. 1 ละ)
แต่รอบนี้เป็นกรณีพิเศษมีปัจจัยหลาย ๆ อย่างเกิดขึ้นและดูน่ากังวลทีเดียว
(แต่ท้ายที่สุดก็ปลอดภัยดีทั้งแม่และลูก)

เมื่อมาถึงที่โรงพยาบาล เราแอบสับสนกับสถานที่เล็กๆ พอดีไม่เคยมาที่นี่นานละ
(นี่ขนาดว่าเราถามแม่จนรู้เรื่องก่อนออกมาแล้วนะว่าตึกอยู่ตรงใหน)
พอมาถึงห้องที่ตึกสูติกรรมพิเศษเลยได้โทรหาให้พี่สาวออกมารับที่หน้าห้อง

พอเข้าไปที่ห้องเห็นคุณหลานและแฟนของพี่กำลังนั่งหลับอยู่แถว ๆ เตียงในห้อง
แค่เห็นเราก็รู้สึกแล้วหละว่าทุกคนคงเพลียกันมาก ๆ ดูท่าเหมือนว่าจะไม่ได้หลับแน่ ๆ
อีกสักพักพี่สาวเราเลยได้ออกมาจากห้องผ่าตัดกลับมาที่ห้องพัก

คำถามแรกของพี่สาวรู้สึกตัวและถามแฟน (พ่อเด็ก) คือถามว่า
“น้องปลอดภัยหรือเปล่า ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง …..”
ส่วนตัวเห็นแล้วรู้ซึ้งในความรักของแม่ที่มีต่อลูกเลยนะ
ขนาดว่าในสภาพที่ตัวเองยังมึน ๆ กับยาสลบ
ยังมีความเป็นห่วงต่อลูกที่เพิ่งเกิดมาลืมตาดูโลกขนาดนี้

และด้วยความสามารถพิเศษของแฟนพี่สาว (พ่อน้องไอเฟล)
เลยจัดการนำกล้องโทรศัพท์ไปแอบถ่ายหน้าน้องมาแชร์กันอย่างถ้วนหน้า :)
(รูปที่เห็นกันข้างบนนะแหละ)

ถึงแม้ว่าหลังจากวั้นนั้นเราจะไม่ได้แวะไปเยี่ยม (เลยยังไม่เห็นน้องจริงๆ)
แต่เดี๋ยวยังไงเราก็คงได้เจอน้องไอเฟลสักวัน (เนอะ)

โตไว ๆ นะครับน้องไอเฟล ^^

…
…
…

ปล.(1) กว่าจะเขียนบล็อกตอนนี้เสร็จน้องไอเฟลก็อายุครบ 1 เดือนพอดีเลยนะเรา ><”
ปล.(2) บล็อกตอนนี้ครบตอนที่ 100 พอดี หวังว่าจะมีตอนที่ 100+ ไปเรื่อยๆนะ :P

มันคงจะดีไม่น้อย…ถ้างานเหล่านี้ค่อยๆทยอยเข้ามาแล้วทำได้หมดทุกอย่าง
แต่พอดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงมันไม่ใช่แบบนั้นไง (เข้ามาอย่างกับพายุใต้ฝุ่นลูกแล้วลูกเล่า)

แถมด้วยในช่วง 1 เดือนที่ผ่านมาที่ทุกสิ่งที่เคยได้วางแผนไว้ว่าจะทำอะไรก่อนหลัง
กลับไม่ได้เป็นไปตามแผนเลยสักอย่าง ด้วยความที่ทุกอย่างถูกเปลี่ยนแปลงไปซะหมด

งานที่เคยทำเสร็จและส่งไปแล้ว ก็ต้องกลับมานั่งแก้กันใหม่ ใส่เนื้อหาเพิ่มเติม
แถมด้วยความที่เป็นงานด่วนกำหนดเวลามีจำกัด ก็เลยต้องแก้งานทันทีในช่วงไม่กี่คืนนั้น
มันเลยหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องกระทบต่องานที่ได้วางแผนไว้แล้วทำให้พลาดเรื่องคะแนนอันนั้นไป

บางงานที่ตั้งใจทำมันอย่างเต็มที่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นั่งคิดแล้วคิดอีกว่าจะทำยังไงให้มันออกมาดีที่สุด
ยอมนั่งรื้อใหม่ในช่วงอาทิตย์สุดท้าย ทั้ง ๆ ที่ควรจะเอาเวลาไปทำอย่างอื่นมากกว่า
ก็กลายเป็นว่ามาเจอการให้คะแนนที่ฟังไม่ค่อยขึ้นเท่าไหร่ คะแนนที่ทำมาดีตลอดกลายเป็นวิกฤติ
(คะแนนงานชิ้นนั้นแย่มากจนทุกคนที่รู้เรื่องยังแทบไม่อยากเชื่อเท่าไหร่)

นอกจากนี้ยังมีอีกหลายงานนนะ ที่วางแผนไว้แล้วว่าจะทำหลังจากงานนี้เสร็จ
แล้วก็มีงานอื่นแทรกเข้ามากระทันหัน พองานใหม่มา ทำเสร็จก็เลยข้ามงานเก่าไปเลย
(ด้วยความลืมนี่เอง บางทีก็ต้องมานั่งปั่นในคืนสุดท้าย ไม่งั้นก็ต้องยอมส่งเลท โดนหักคะแนนไป)

ส่วนหนึ่งก็ต้องโทษตัวเองละนะที่จัดการตัวเองได้ไม่ดี รับงานมาเยอะเกินไป แถมชอบขี้ลืม
แต่ในอีกส่วนหนึ่งเราก็ทำทุกอย่างได้ดีที่สุดแล้ว แถมช่วงหลัง ๆ ยอมอดหลับอดนอนแทบจะวันเว้นวัน
(ถ้าช่วงนี้มีใครเห็นเราเบลอๆ พูดอะไรไม่รู้เรื่องก็คงไม่แปลกเท่าไหร่)

หรือว่าช่วงนี้จะเป็นฃ่วงที่ย่ำแย่ของชีวิตก็ไม่รู้เหมือนกันนะ
(ส่วนหนึ่งเราเองอาจจะหมดแรงบันดาลใจอะไรไปในชีวิต ที่ทำยังไงก็ไม่ดีขึ้นก็ได้)

ยังไงก็แอบหวังว่าช่วงเวลาหลังจากนี้จะมีอะไรที่ดี ๆ เข้ามาบ้างละกันนะ
เพราะเราเองก็รู้สึกว่าจะเจออะไรแย่ ๆ มามากเกินไปหน่อยละ
(ยิ่งเจอยิ่งเหนื่อย ยิ่งท้อ ยิ่งล้า พาลไม่อยากทำอะไรทั้งนั้นแหละ)