สืบเนื่องจากทริปที่ไปร่วมดูสถานที่พักงานกีฬามหาวิทยาลัยครั้งที่ 39 ที่หาดใหญ่
ขากลับเลยได้มีโอกาสแวะพัก 1 คืนที่จังหวัดชุมพร ก่อนกลับเข้ากรุงเทพ

ด้วยความที่เมื่อก่อนไม่ค่อยได้สัมผัสทะเลมากสักเท่าไหร่ (มาได้ไปบ่อยตอนหลังๆเนี่ยแหละ)
พอไปเจอทะเลจริง ๆ จัง ๆ ก็เลยแอบดีใจนิดนึง ตามประสาคนเมืองไปต่างจังหวัด :P

แต่ก็นะ…ด้วยความที่ว่ายน้ำไม่เป็น แล้วไม่อยากเปียก
เลยจัดการเอาสมุดโน๊ตส่วนตัวมาจดบันทึกเรื่องราวเหงา ๆ ของเราซะเลย

จริง ๆ ตอนแรกก็ว่าจะเอาเรื่องที่เขียนลงในสมุดบันทึกมาพิมพ์ลงบล็อกหรอกนะ
แต่เอาเข้าจริง ๆ พอมาอ่านแล้วที่เขียนไปมันดู #เพ้อ ในระดับ 10 เลยหละ
(เพ้อหนักจนไม่กล้าเอาทั้งหมดมาพิมพ์เลย)

ดังนั้น…ใหน ๆ ก็ดันพลาดตั้งปณิธาณไว้แล้วว่าจะเขียนเรื่องนี้ลงบล็อก
ก็ขอเอาที่เขียน ๆ ไว้มาสรุปแบบตัดความน้ำเน่าออกไปสัก 80 เปอร์เซ้นต์ละกันนะ :P

…
…
…

@ebernia diary #1/2011
16 may 2011 @ บ้านพักแห่งหนึ่ง หาดภราดรภาพ จังหวัดชุมพร

บางครั้ง…เราก็ไม่รู้หรอก ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเราบ้าง
ซึ่งเรื่องเหล่านั้นมันอาจเป็นสิ่งเดียวกับที่เราคิด หรืออาจไม่เป็นเช่นนั้นก็ได้
เรื่องบางเรื่อง ถึงแม้ว่าจะเป็นสิ่งที่เราไม่เคยได้คาดคิดมาก่อน
แต่ถ้ามันจะเกิดขึ้นแล้ว เราก็คงไปห้ามมันไม่ได้หรอกนะ

ความรักก็เช่นกัน ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร แล้วเมื่อไหร่เราจะได้เจอกัน
(หรือว่าคนคนนั้นมันไมเคยมีอยู่จริงก็ไม่รู้สินะ)
เคยคิดเมื่อนานมาแล้วนะ…ว่าถ้าวันหนึ่งฉันได้ไปเที่ยวกับคนที่เรารัก (และเขาก็รักเรา)
แบบที่เราได้ไปทำงานแบบนี้ก็คงดี (แต่ก็นะ…มันคงเป็นได้แค่ความฝันมากกว่า)
แต่ก็นั่นหละนะ…ฉันก็ไม่มีใครมานานแล้วนี่นา และก็คิดว่าคงไม่มีใครจะมาชอบคนแบบเราหรอก

คงไม่ผิดหรอกใช่มั้ยที่อยากมีใครสักคนบ้าง
ที่คอยพูดคุยปลอบใจเราเวลาที่เรารู้สึกท้อ รู้สึกเหนื่อย เวลาที่หมดกำลังใจ เวลาที่เศร้า เวลาที่เหงา
(แต่ถึงเวลาจริง ๆ ถ้ามี เราก็ไม่อยากบอกอะไรหรอก พอดีไม่อยากทำให้คนอื่นลำบากใจ)
แต่ก็อีกละ…ฉันก็รู้นะว่าไม่ได้เป็นคนที่มีเวลาว่างมากมาย อย่างที่คนอื่นเค้ามีกัน
แถมนิสัยก็ไม่ได้เหมือนผู้ชายทั่ว ๆ ไปอีกต่างหาก (ถ้ารู้จักกันก็จะเข้าใจว่าทำไม)
และด้วยหลายๆอย่างตอนนี้ ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้มากมายนักหรอก

ท้ายที่สุดนี้…ก็หวังว่าหลังจากนี้ไปน่าจะจะมีอะไรดี ๆ เข้ามาบ้างนะ
ที่ผ่านมารู้สึกว่าเจอเรื่องราวหลาย ๆ อย่างที่ไม่ดีมากเกินไปจนบางครั้งก็เพลียละ
ถ้าเจออีกก็คงเหนื่อยเกินจะรับมือแล้วหละ

อีเบอร์เนีย
16-5-2011

…
…
…

ป.ล. (1) บล็อกนี้แม้ว่าจะเริ่มเขียนที่ริมทะเล แต่กว่าจะเขียนจบในส่วนบันทึกในไดอารี่ก็อยู่ที่กรุงเทพแล้วนะเออ (ทิ้งประโยคสุดท้ายเอาไว้เพราะเขียนไม่ทัน)
ป.ล. (2) นี่ขนาดแอบเรียบเรียงไดอารี่ก่อนพิมพ์แล้วนะ แต่พออ่านดูยังรู้สึกได้ถึงความเพ้อ T-T
ป.ล. (3) ถ้ามีโอกาสออกไปแบบนี้อีกจะพยายามเขียนบล็อก (ที่ไม่เกี่ยวกับงาน) กลับมานะ :P