เผลอแป๊บเดียวก็ครบสองปีแล้วสินะ
สำหรับเรื่องราววันนั้น…ที่เราก็คงจำได้ไปอีกนานนนนน
สองปีที่ผ่านไปมันก็คงพอจะช่วยให้เราดีขึ้น (บ้าง) กว่าวันนั้น
ส่วนหนึ่งก็ต้องขอขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่มีส่วนทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
ถึงแม้ว่าบางเวลาจะเข้าโหมดแอบเหงา เศร้า เซ็งไปบ้างก็เหอะ :P
ถ้าถามเรา…ทุกวันนี้ชีวิตเราก็กลับมามีความสุขดี ในระดับหนึ่งเลยนะ
เรียนเสร็จว่างแล้วก็มีเพื่อนชวนไปกินข้าวบ้าง ไปดูหนังบ้าง ไปเที่ยวบ้าง
สำหรับเราในวันนี้ แค่นั้นมันก็คงพอแล้วมั๊ง (ขอขอบคุณจริง ๆ นะครับ -/|\-)
แต่อีกด้านหนึ่ง…ชีวิตของฉันจากวันนั้นก็เปลี่ยนไปเยอะอยู่เหมือนกันนะ
ลองมอง ๆ ดูแล้ว ตัวฉันเองในวันนี้มันก็คงไม่เหมือนตัวฉันเมื่อหลายปีก่อนหรอก
บางอย่างก็เปลี่ยนไปมากจนเคยคิดเหมือนกันนะว่ามันเปลี่ยนเยอะไปหรือเปล่า :P
…
เอาหละ…กลับมาว่าด้วยเรื่องของคนนั้นบ้างดีกว่า
(ตอนแรกก็ไม่ได้กะว่าจะเขียนหรอกนะ แต่ใหน ๆ มาเป็นชุดในคอมเม้นบล็อก #099 แล้ว)
ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา…เราได้รับข้อความจากเธอ (คนนั้น) หลายอันเลย
ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ถึงได้ส่งข้อความแบบนั้นมาหาฉันได้
(ไม่รู้ว่าเจ้าตัวมาโพสต์ผิดที่หรือเปล่า :P)
แต่บอกตามตรงนะ…เราอ่านข้อความพวกนั้นแล้วเรากลับรู้สึกกลัวมาก ๆ เลยหละ
ไม่รู้สินะ…ความทรงจำจากเมื่อสองปีก่อนมันยังคงทำร้ายฉันอยู่มั๊ง
(แล้วเรื่องแบบนี้มันก็คงไม่ได้ลบความทรงจำกันได้ง่าย ๆ หรอกนะ)
เราเองก็เข้าใจที่เธอพูดนะ…ว่าอดีตมันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
แต่ในวันนั้นเธอก็เป็นคนเลือกมันเองนี่นาที่จะให้เรื่องของเรามันเป็นแบบนี้
ถ้าฉันเป็นคนที่ดีพอจริง ๆ สำหรับเธอ เธอก็คงไม่เลือกที่จะมีเขาหรอก (ใช่มั๊ยละ)
ก็ฉันรู้มาตลอดไง ว่าฉันมันไม่ดีสำหรับเธอ ทำยังไงเราก็เข้าใจกันไม่ได้สักที
เธออยู่กับฉันเธอเองก็ไม่มีความสุข ลำบากใจ แถมต้องนั่งร้องไห้อีก
และท้ายที่สุดแล้วฉันเองก็คงไม่อยากให้เธอต้องมารัก “คนเลวๆ” อย่างฉันหรอก
(ประโยคนี้เธอเคยบอกฉันเอง และฉันยังคงจำฝังใจได้ถึงทุกวันนี้)
และในเมื่อวันหนึ่งเธอตัดสินใจเลือกจะปล่อยฉัน เพื่อไปคบกับคนที่เธอบอกว่านิสัยดีกว่าฉัน
ดูแลเธอได้ดีกว่าฉัน ไม่ทำให้เธอเสียใจ ไม่ต้องร้องไห้ได้ แถมยังเป็นสุภาพบุรุษขนาดนั้น
ฉันเองก็สมควรออกไปจากชีวิตเธอ แล้วอยู่ให้ห่าง ๆ เธอซะไม่ใช่หรอ (ยิ่งไกลได้เท่าไหร่ยิ่งดี)
ถ้าถามฉัน…เกี่ยวกับท่าทีที่เธอแสดงออกมาในช่วงนี้ ว่ารู้สึกยังไงบ้าง
อย่างที่บอกนะแหละว่ากลัว กลัวมาก กลัวว่าสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต จะเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
แต่ที่แน่ๆ…ด้วยเหตุผลนี้ วันนี้เองฉันก็คงไม่ใจอ่อนให้เธอได้ง่าย ๆ เหมือนที่เคยแล้วหละ
(เอาจริงๆ ตั้งแต่วันนั้น…ต่อให้เธอพูดอะไรออกมาฉันก็ไม่เชื่อเธอแล้วหละ)
ก่อนจะจบอยากฝากอะไรไว้นิดนึง
อย่ามาบอกฉันเลยนะ…ว่าเห็นภาพที่เคยไปเที่ยวบลาๆๆๆๆ ด้วยกันแล้วมันเจ็บ
อย่ามาบอกฉันเลยนะ…ว่าพยายามลบเราออกไปแล้วแต่ท้ายที่สุดก็ทำไม่ได้
อย่ามาบอกฉันเลยนะ…ว่าเธอคิดถึงฉันตลอดเวลาที่ผ่านมาทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเธอมีคนอื่นอยู่
เพราะบางทีเราเองเห็นประโยคเหล่านี้แล้วมันก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกันนะ
…
ท้ายสุดสุดท้าย…ขอส่งท้ายด้วยเพลงนี้ก็แล้วกันนะ T-T
(จริง ๆ อยากจะร้องเพลงนี้เองเหมือนกันนะ แต่กลัวว่าจะไม่ได้อารมณ์เท่าต้นฉบับ)
…
…
…
ปล. (1) นั่งเขียนบล็อกในบรรยากาศคอนโดริมน้ำ(ท่วม) ก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบนะ (แต่ไม่ต้องท่วมนานนักก็ได้นะน้องวาฬ T-T)
ปล. (2) นานแล้วนะที่ไม่ได้เขียนบล็อกแนวนี้ หวังว่าจะไม่ได้เขียนอะไรไม่ถูกใจใครอีก (อย่ามาดราม่าใส่นะ)
ปล. (3) บล็อกตอนนี้แอบขยายความจาก Timeline ของ @ecybermania เมื่อช่วงปลายสัปดาห์ก่อน (ไปหาอ่านเอาเองละกันนะ)
